Another Choice

ตอนนี้...มันกลายเป็นเรื่องของ  สิทธิ และ หน้าที่

                       ทางหลักที่นู๋เดินอยู่ทุกวันนี้ ก็คือ การเรียน...

                       ทางรองที่นู๋ รัก และอยาก เดินต่อไป ก็คือ กิจกรรม...

แต่ อีกไม่กี่วัน นู๋ ต้องเลือก!! มันก็ดูเป็นปัญหาอะไรที่ไม่ใหญ่นักหรอก  แค่ มันมีคำว่า "เสียดาย" เขามากดดันเท่านั้นเองค่ะ

                      สถานการณ์ :

                      วันศุกร์ที่4 กย นี้ เป็นวันที่ต้องไปเต้นรายการ bang channel ซึ่งเวลาก็ยังไม่แน่นอนค่ะ

               และ ศุกร์นี้(จิงๆก็ทุกศุกร์)เอง  ที่มีเรียนวิชา equipment ของจารย์ท่านหนึ่ง  ซึ่งข้อตกลงในการเรียนของเค้าคือ  *ห้ามสาย *ห้ามป่วย *ห้ามขาด ยกเว้นเสียว่าคุณจะอยู่ห้อง icu หรือ ตายกันไปเลย... หนักไปก่านั้น ก็ ถ้ามีใครสักคนหนึ่งในห้อง ผิดข้อตกลง เค้าจะปิดคลาสไปเลยยย... เจอกันอีกทีตอนสอบ!!! (เอามีดแทงกุเลยดีก่า) ละนู๋ก็คงไม่เอาตัวเอง ไปทำให้เพื่อนทั้งห้อง ต้องเสียหรอกนะ

               ปัญหาอีกอย่าง พี่บัว (พี่ที่สอนเต้น) เค้าอยากดัน และให้โอกาสเราได้ทำอะไรแบบนี้บ่อยๆ เพราะมันจะมีผลต่อการรับงานในอนาคต  ก็เป็นโอกาสที่ดี และไม่ได้หาได้บ่อยๆ  (จิงๆตัวเลือกของเค้าก็มีเยอะแยะไป) นู๋กะเพื่อน ปฏิเสธงานนี้กับเค้าไปแล้วด้วยอะ ด้วยเหตุผลที่ว่า ต้องหยุดเรียน 4 มาซ้อมและโชว์  ขาดเรียนหลายวันไปค่ะ (ยิ่งเป็นคณะ(สถาปัตย์)นู๋ด้วยนะ ปัญหาตรึมอ่ะ งานก็ส่งแม่งงงทู๊กกกกวัน ) ละพี่เค้าก็บอกกลับมาว่า "พี่อยากให้เราไปจิงๆ  ไม่ต้องมาซ้อมทุกวันก็ได้ พี่เชื่อว่าเราทำได้ " แววตาที่ทำให้รู้สึกว่าเค้ามั่นใจในตัวเรา กะความคาดหวังนิดๆ มันทำให้นู๋กะเพื่อนไม่รู้จะพูดอะไรต่อจิงๆอะ  ไม่หนักแน่นพอที่จะปฏิเสธอีกรอบ อีกอย่างมันก็เป็นทางที่เราอยากจะเดินไปอยู่แล้วด้วยยยย...

                                                                 เลยกลายมาเป็นปัญหาหนักอกหนักใจกะตัวเอง...

ละนู๋ ควร ใช้ สิทธิ หรือ ทำตาม หน้าที่

สิทธิ ที่จะขาดเรียน (ไม่เกิน3ครั้ง) เพื่อไปทำในสิ่งที่เราชอบและทำตามโอกาสที่ได้รับ

หน้าที่ ที่นู๋ต้องเรียน เรียน เรียน ละจะได้ไม่มีปัญหากับเพื่อน

ไม่ได้อยาก เอาเรื่องส่วนตัว มาทำลายเรื่องส่วนรวม!!!

แต่ใจ ก็ไปทาง กิจกรรม เกิน 70% ละอ่า

โอยยยยยยยย... คิดไม่ตกจิงๆแหะ

เนี่ยละ ทางที่นู๋ ต้องตัดสินใจ เมื่อถึงทางแยก

ตัดสินใจยังไงดี ><"??????????????????????????????????????????????????????????????

ขอให้ทุกคนเดินทางโดยสวัสดิภาพ

อมยิ้มยังคงเป็น^{[สีเขียว]}

วันนี้  นู๋  เดินทาง...

                           ไปซ้อมเต้นที่สยาม  ระหว่างทาง... 

ณ BTS สถานีอนุเสาวรีย์ชัยฯ... next station >>> Siam :]

ตอนเดินขึ้นบันไดเลื่อน มีป้าคนหนึ่ง มากะลูกสาว อยู่ข้างหน้านู๋ บันไดเลื่อนเลื่อนใกล้ถึงอีกชั้น  แต่ป้าแกกลับถอยหลังลงมาเรื่อยๆ  (ป้าแกเสียหลัก) แต่ลูกสาวแกกลับหันหลังมาดูด้วยสีหน้าเฉกว่าไม่มีไรเกิดขึ้น นู๋ทั้งงงทั้งตกใจ  แต่ก็ไวพอที่จะรับป้าแกไว้ทัน  ไม่งั้น ป้าเค้าคงต้องเริ่มขึ้นบันไดเลื่อนใหม่แน่เลย...><" 

ป้า: ขอบใจนะลู๊กกก...  พอดีจะก้มหยิบของในกระเป๋า เลยเสียหลัก (ป้าแกยิ้มน่ารักเชียว^^)

นู๋: ไม่เปนไรค่ะ ()

                         วันนี้ซ้อมได้นิดเดียวเองง ยังไม่ทันจะได้เหงื่อเลยยย... แต่มาได้เหงื่อตอนworkshopของพี่บาสโซ่นี่แหละ  เป็น HOUSE DANCing STYLE เท่ห์ละก็สนุกดี แต่เหนื่อยและยากอยู่เหมือนกันนะ ใครสนใจอยากเรียน ติดต่อได้ที่ ddance at siam ซอย1 ชั้นสาม บนร้านอาหารจุฑารสนะจ๊ะ มีหลายstyle นะ ^^

ณ Central World...

                         ไปซื้อของที่ top  เดินเรื่อยเปื่อยกะเพื่อน  นู๋เดินเข้าล็อคที่เปนของกินเล่น กะหาอะไรไปอ้วนซะหน่อย   มีฝรั่งนายหนึ่ง  เดินเข้ามา speak english ใส่นู๋ ถามเรื่องมะขามมีเม็ดไม่มีเม็ด เผ็ดไม่เผ็ด บราๆๆ~ ด้วยความที่อ่อนด้อยทางภาษา ก็ตอบไปอย่างที่เข้าใจ  หวังว่าเค้าคงจาได้กินมะขามอันที่เค้าต้องการจิงๆนะ ฮ่าๆ  คำพูดสุดท้ายก่อนที่นู๋จะเดินออกมา...

ฝรั่งนายนั้น : thank you very much...

นู๋ : you're welcome()

ณ BTS สถานีsiam... next station>>>อนุเสาวรีชัยฯ :]

                          นู๋กะลังหยอดเหรียญแลกบัตร กิ๊งกั๊งๆ มีเด็กผู้หญิงคนนึง อายุไม่น่าห่างกันมาก

เด็กหญิง : ถ้าจะไป....จะต้องแลกเท่าไหร่ ยังไงค่ะ? (จำม่ะได้ว่าเค้าจาไปไหน รู้แต่ว่าเค้าต้องไปทางอ่อนนุช)

นู๋ : บราๆๆ~ (ก้อตอบเค้าไปด้วยรอยยิ้มมมมม...^^)

                          ละเราก้อแยกกัน  นู๋เดินขึ้นไปรอรถ  แต่กลับเห็นเด็กหญิงคนนั้นนั่งรอรถอยู่ฝั่งเดียวกัน (นู๋ไปทางหมอชิตอ่า) ก็เลยเดินไปบอกเค้าว่า ต้องไปรออีกฝั่งอ่าค่ะ  เค้าตอบกลับมาว่า...

เด็กหญิง : ขอบคุณมากนะค่ะ (เค้ายิ้มแบบเขินๆ)

นู๋ : ไม่เปนไรค่ะๆ (นู๋ก็ยิ้มแบบเขินเหมือนกัน = = ไม่รุเขินอะไร ฮ่าๆ)

วันนี้รู้สึกดี๊ดี  ถึงจะไม่ได้ทำตัวมีประโยช์อะไรมากมาย

                                           อย่างน้อย...ป้าก้อไม่ต้องลงไปนับหนึ่งใหม่จากบันได้ขั้นแรก

                                           อย่างน้อย...ฝรั่งนายนั้นก็ได้กินมะขามที่ถูกใจ

                                           อย่างน้อย...เด็กหญิงคนนั้นก็กลับบ้านถูกทาง

ความสุขเล็กๆน้อยๆที่เกิดในจิตใจนู๋  รู้สึกดีที่ได้ยินคำว่า "ขอบคุณ" จากคนในสังคมที่มีการเปลี่ยนแปลงไปมากเหลือเกิน ทั้งการแข่งขัน ความแร้งน้ำใจ ...

นี่แหละรายละเอียดระหว่างทาง ที่นู๋เก็บมาเล่าให้ฟัง

รอยยิ้ม  และน้ำใจ ยังคงเป็นของคนไทยค่ะ

ขอให้ทุกคนเดินทางโดยสวัสดิภาพ

นู๋...กำลังยิ้ม

อมยิ้ม^{[สีเขียว]}

ความทรงจำ บทเรียน และการตัดสินใจในการเดินทางครั้งใหม่
ขอบคุณนะ
         ที่ทำให้เรามีบทเรียน เพราะมันทำให้เราได้เรียนรู้ในหลายๆสิ่งทีเราเคยคาดหวังไว้สูงและทุ่มเทกับมันมากเกินไป และในเมื่อสุดท้ายมันไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ มันไม่ได้ก็คือไม่ได้ ก็แค่ยอมรับและทำใจ เพราะสุดท้ายของสุดท้ายมันก็เป็นเพียงแค่ความทรงจำ ที่เลือกจะจำในสิ่งดีดี...ยังคงเป็นมิตรภาพที่ดีแม้มันจะไม่เหมือนเดิมก็ตาม

อดีต.....ปัจจุบัน....อนาคต...
ทุกวันนี้ขอแค่ได้รู้สึกดี

หวังเล็กๆว่า....
เมื่อเวลาผ่านพ้นไป ภาพสุดท้าย จะยังคงเหมือนภาพแรกที่ฉันประทับใจ

>>>ยินดีที่ได้พบ ดีใจที่ได้รู้จัก

 ช่วงเวลา3 4เดือนที่นู๋เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง

หลังจากนู๋ได้สิ้นสุดการเดินทางครั้งก่อนหน้ามาได้สักพัก

แต่สุดท้ายการเดินครั้งนี้ ก็ต้องล่มกลางคันด้วยเหตุผลบางอย่างT^T

 ....

That's no reason to take away the tear I cry.
That's no reason for you to come and tell me why?

คงรักมาก ถึงไป ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจะได้รับการกลับมาของคนนั้นรึป่าว
นู๋เสียใจ นู๋เข้าใจ และนู๋จะทำใจ...ยอมรับ

ยังจำคำพูดที่เคยบอกวันแรกๆได้ว่า
"คนเราต้องมีความหวังในชีวิต ไม่ว่าเรื่องอะไรก้อตาม"
หวังได้ แต่เมื่อผิดหวังก็ต้องยอมรับมันให้ได้เช่นกัน

และยังจำข้อความที่เคยส่งไปได้ว่า
"นู๋จาคอยเปนกำลังใจให้ในทุกๆเรื่อง"
และนี่ก้อคงต้อง รักษา คำพูด ของตัวเอง

ขอให้เค้ากลับมา...
ขอให้เทอมีความสุข...

                                                                                  always cheer u up
                                                                                               ^^~
 

ความทรงจำ บทเรียน การตัดสินใจในการเดินทางครั้งใหม่
และ เมื่อเราเหนื่อยเกินไป...ก็หยุดพักเสียบ้าง

 ช่วงเวลานี้มันล่วงมาได้หลายเดือนละหล่ะ

...นู๋กำลังพัก...

ขอให้ทุกคนเดินทางโดยสวัสดิภาพ

อมยิ้ม^{[สีเขียว]} กับโลก^{[สีเทา]}

edit @ 16 Aug 2009 22:08:24 by เดินทาง

การเดินทางก้าวแรก  บนเส้นทางนี้

            ที่เที่ยวมากมายที่อยากเดินทางไปเพื่อค้นหาอะไรใหม่ๆ  แล้วกลับมาเล่าให้หลายๆคนฟัง  ทั้งประสบการณ์น่าตื่นเต้น  ความสุข  ความทุกข์  อุปสรรค  บทเรียน  และความทรงจำดีดี  ที่น่าจดจำ 

            ...นู๋ซื้อรองเท้าคู่นี้  กระเป๋าใบนี้  แผนที่แผ่นนี้  และสมุดบันทึกเล่มนี้ มาได้ 4-5 เดือนละ  แต่ยังไม่มีโอกาสได้ใช้มันสักที  โดยเฉพาะสมุดบันทึกของนู๋...

เรื่องราวช่วง 4 5 เดือนที่ผ่านมา มีมากมาย  ยากที่จะจดบันทึกย้อนหลังได้ทั้งหมด  เรื่องราวที่อมทุกข์คงจะมีมากกว่าเรื่องที่อมยิ้มแน่อ่ะ  แต่ปล่อยให้มันได้เป็นบทเรียนที่นู๋จะได้จดจำ  และเรียนรู้เอาไว้ จริงๆมันก็ดีเหมือนกันนะ 

^{...ตอนนี้...} "การเดินทางของนู๋ราบรื่นดีค่ะ" ^[]

...แม้จะต้องออกเดินทางเพียงลำพัง  แต่..ก็ยังมีสมุดบันทึกเป็นเพื่อนแก้เหงานะ ^{^^}

   ขอให้ทุกคนเดินทางโดยสวัสดิภาพ

 อมยิ้ม^{[สีเขียว]~}

edit @ 16 Aug 2009 01:23:39 by ชื่อที่ต้องแสดง